Nadat Jezus verraden werd door één van zijn vrienden en gevangen genomen was, werd hij veroordeeld. Toen het vonnis voltrokken en hij gekruisigd werd, overviel hem opnieuw een hevige angst. Hij riep luid: " 'Eli, Eli, lema sabachtani?' Dat wil zeggen: 'Mijn God, mijn God, waarom hebt u mij verlaten?’ " (Matteüs 27:46). Met deze schreeuw verwoordde hij de grote eenzaamheid die hij ervoer terwijl hij aan het kruis hing. Jezus leefde in een nauwe relatie met God, maar op dit moment leek zelfs God heel ver weg. Maar toen hij even later aan het kruis riep: "Vader, in uw handen leg ik mijn geest" (Lucas 23:46), was daar het vertrouwen in zijn vader (God), dat de angst overwon.

Jezus voelt met ons mee
Jezus heeft veel meegemaakt in zijn leven en in zijn sterven. In de bijbel wordt hij een hogepriester genoemd (in het Jodendom een belangrijke bemiddelaar tussen God en mensen), die met mensen mee kan meevoelen (Hebreeën 4:14-16): "Want de hogepriester die wij hebben is er een die met onze zwakheden kan meevoelen, juist omdat hij, net als wij, in elk opzicht op de proef is gesteld".

Dat kan een heel troostrijke gedachte zijn: Jezus zelf weet hoe het is om bang te zijn, om verdriet te hebben!

De dood overwonnen
In de Bijbel staat ook dat het voor Jezus niet bij de dood is gebleven. Na drie dagen is hij opgestaan; hij heeft de overwinning op de dood behaald, zodat mensen hierin zouden kunnen delen en zouden kunnen leven in vrijheid en vertrouwen. Vrij van angst, vrij van verdriet. De dood hoeft niet het laatste woord te hebben.

Auteur: Roeland Klein Haneveld