Otten durfde de kerk letterlijk niet binnen te stappen: "Ik bleef dralen, ik deed net alsof ik mijn hond aan het zoeken was", vertelt hij. Na twee keer weer naar huis gaan, stapte hij de derde keer wel binnen. Toch duurde het nog vijf jaar voordat hij ter communie ging. "Ik was aan het wachten op dat ene woord, alsof er een bliksemschicht uit de hemel zou komen…" Maar uiteindelijk gebeurde er toch wat: "Ik werd op een ochtend wakker en ik dacht: je bént al gelovig, je gelooft het al!" aldus de schrijver.

De communie mag pas als je gelooft, maar als je niet gelooft, ben je ook van harte welkom in de kerk. Otten zou het iedereen aanraden: hij noemt de kerkelijke kalender zelfs het 'grootste kunstwerk van de Westerse beschaving.'

Kerk in coronatijd

Otten, winnaar van de P.C. Hooftprijs in 2014 schreef een boek over de heimwee naar kerkgang in de coronatijd. Vrijwel alle kerken waren tijdens corona namelijk niet of nauwelijks open voor bezoekers. Toch was er in de kerk wel meer mogelijk dan in bijvoorbeeld theaters die echt dicht moesten blijven. Veel mensen snapten dat onderscheid niet maar Otten wel: kerkgangers zijn namelijk geen publiek, maar deelnemers: "Je doet mee! Het is een eendrachtig gebed. Er wordt gedaan alsof de mis iets passief is, maar je wordt echt geacht mee te bidden", vindt hij.

De mis is af en toe best saai, geeft Otten toe, maar dat is juist ook wel fijn: in verveling ontstaat juist creativiteit, vindt de schrijver. "Mijn moeder zei altijd: als je verveelt, dan loop je leeg, zodat je daarna weer vol kan stromen. En zo is het ook!"

Auteur: Willem de Gelder