Dat hele geloven en die spiritualiteit lijkt altijd wat haaks te staan op ambitie. En logisch, want je kunt niet in al teveel dingen tegelijk geloven. En geloven in een maker, een bedoeling, een kracht achter de geschiedenis, een God, dat heeft in de meeste tradities te maken met overgave, loslaten, het grotere verhaal dienen.

Vandaag realiseer ik me dat geloven zelf ook nogal ambitieus is, dat er een visie aanhangt, een hoop voor de wereld. En niet een tong-op-de-schoenen, burn-out-neigende ambitie, maar wel degelijk ambitie, een hoop, een geloof. Dat christelijke geloven laat niet de boel in de boel, met het hoofd in de wolken gelovend dat het allemaal wel goed komt. Er staat iets te gebeuren, er staat ons iets te doen. En in het dóen vinden we de bevrijding van slopende ambities, van de jacht naar geluk die zo vaak het tegendeel oplevert. Geloven is geen eindstation, het is het begin van beweging, hele concrete beweging.

Misschien lijkt het idee ‘geloof’ nog wel het meest op het idee ‘vrijheid’. Onze volksneiging is om in deze tijd toch vooral een vrij mens te willen zijn, vrij om te doen en laten wat we liefst willen, ongebonden. Dat is technisch gezegd ‘negatieve’ vrijheid. Niet dat het slechte vrijheid is, maar het is een vrijheid die vooral iets níet wil, namelijk: vastzitten. Er is ook een positieve vrijheid. Dat iemand de innerlijke vrijheid gevonden heeft om zich voor de rest van zijn leven toe te wijden aan één levenspartner. In een wereld waarin alles geprobeerd moet worden, is dat nogal een stap. Mensen die de vrijheid hebben om zich toe te wijden aan een baan of een missie of wat dan ook, waardoor ze natuurlijk niet meer vrij zijn van allerlei verplichtingen, ze gaan ze juist aan en zijn dankbaar dat ze dat kunnen doen.

Geloven is nooit een doel op zich. Waarom zouden mensen tot geloof moeten komen? Wat is de zin ervan? Waarom doen al die geloofsrichtingen zo hun best? Om hun kuddes uit te breiden? Om meer betalende leden te werven? Om zichzelf beter te voelen omdat je dan met meer bent? Zodra geloven een einddoel is, dan is het leeg. Dan heb je een volle kerk vol lege betekenis. Want waartoe geloof je dan?

Vandaag legt Jezus uit waarom hij bestaat. En misschien is dat het dan. De ambitie van gelovenden. Hij zegt dit:

De geest des Heren is over mij gekomen, omdat Hij mij gezalfd heeft. Hij heeft mij gezonden om aan armen de Blijde Boodschap te brengen, aan gevangenen hun vrijlating bekend te maken, en aan blinden, dat zij zullen zien; om verdrukten te laten gaan in vrijheid, om een genade­jaar af te kondigen van de Heer.

Hij vertelt aan de mensen zonder geld en mogelijkheden, dat zij de belangrijkste mensen ter wereld zijn, de dagen van de machtigen en geldhebbenden zijn geteld. Wie gevangen zit in systemen, in zichzelf, in schuld, die komt hij bevrijden. Wie het niet ziet, opent hij de ogen, letterlijk en figuurlijk. En vrijheid voor wie klem zit, in slavernij, in schuld, in wat dan ook.

Dit is de missie. En bedoeld om jou en mij te bevrijden, de ogen te openen, uit de klem te halen. Opdat we deel worden van de mensen die zelf bevrijden, ogen openen en uit de klem halen. In christendom ben je altijd ontvanger en gever tegelijk, object en subject, helper en geholpene en dat steeds en voortdurend tegelijk voor altijd.

De lezing uit Johannes van vandaag sluit af met deze woorden: ieder die uit God geboren is overwint de wereld. En het wapen waarmee wij de wereld overwinnen is geen ander dan ons geloof. En dat geloof bestaat in concrete, handelende liefde. Over ambitie gesproken.

Een goede dag gewenst vandaag. Van overgave en handelingsvrijheid, zogezegd. Meer PopUpGedachtes te vinden op lazarusstaatop.nl. Voor nu: vrede, en alle goeds.

Hier vind je drie tekstgedeelten die Rikko vanochtend las.