Klinkt weer lekker relativerend, dat alles relatief zou zijn. Postmodern ook, geen absolute uitgangspunten, geen stevige fundamenten, niks. Misschien zou je voor degenen die zo’n ‘alles is relatief’ uitspraak irritant vinden, ook kunnen zeggen: alles is relatie. Want dat is ongeveer hetzelfde. En voor wie helemaal geen zin heeft aan filosoferen: alles is liefde – want dat is ook waar. En een film, dat is makkelijk. Kun je gewoon kijken.

Alles is relatief, ofwel relatie, ofwel liefde – is wel ongeveer waar het over gaat vandaag. Je kunt de ander pas op waarde schatten als er sprake is van relatie en een belangrijk uitgangspunt van bijvoorbeeld onze ideeën over mensenrechten is de gedachte dat God alle mensen heeft gemaakt én liefheeft. Zie; alles is liefde. Daarom heeft elk mens basisrechten; dat is absoluut, maar puur omdat het relatie is, liefde.

Vanochtend kom ik dit stukje tegen in de lezingen van de dag:

'In die tijd gebeurde het dat Jezus opkeek en zag hoe de rijken hun gaven in de offerkist wierpen, maar Hij zag ook een behoeftige weduwe die er twee penningen inwierp. En Hij sprak: 'Waarlijk, Ik zeg u: die arme weduwe heeft er het meeste van allen ingeworpen. Die mensen hebben allen iets van hun overvloed bij de gaven voor God geworpen, maar zij offerde van haar armoe alles waar ze van leven moest.'

Nou is Jezus wel vaker vrij duidelijk over zijn voorkeur richting armen in plaats van de rijken – niet dat hij de rijken niet ziet staan, maar die hebben vaak nog wel het een en ander te doen. Een uitdaging extra, zogezegd. Deze arme vrouw geeft alles wat ze heeft. Waarom weet niemand, maar de schat in de kist wordt met deze twee penningen gelijk onbetaalbaar.

Kan ik zo naar de ander kijken? En naar wat er gebeurt in de samenleving? Naar inspanning van mezelf en anderen? Alles in relatie tot waar mensen zitten; is het gemakkelijk om dit te geven voor die ander – makkelijk is niet erg natuurlijk, maar gewoon prima. Of geven mensen wat ze hebben – en kan ik dat waarderen. Tel ik geld of tel ik waarde, tel ik wat het me oplevert of tel ik wat het de ander kost. Belangrijke uitgangspunten.

Van wat de ander geeft de waarde zien, dat leren we nog wel. Een kind met een kindertekening wordt echt niet weggestuurd omdat het de tekening lelijk is of stoethaspelig. Het wordt gewaardeerd, want hier heeft iemand d’r best gedaan – of niet eens, maar wel iets gemaakt. Alles is dan liefde, prima.

Maar voor mezelf? Kan ik mezelf waarderen naar dat wat ik te bieden heb? Kan ik überhaupt zien wat ik te bieden heb in relatie tot mijzelf? Of zie ik wat ik te geven heb, steeds in relatie tot wat een ander geeft? Kan ik mezelf gunnen dat ik vandaag even niet zoveel in te brengen heb, misschien morgen weer – en dat me niet gevraagd wordt om de wereld te veranderen, of impact te maken, of een unieke bijdrage te leveren die nooit meer vergeten wordt – maar om gewoon mezelf te geven. Dat is namelijk heel veel, jezelf.
Kan ik dat wat ik bij de ander automatisch doe, ook richting mezelf proberen? Mezelf in relatie zien, dat wat ik te brengen heb in relatie tot waar ik ben in het leven en mezelf behandelen als iemand die geliefd is door de Eeuwige – niet om wat ik doe, maar gewoon, omdat ik besta.

Uitdagingen dus. Voor de één een uitdaging om de bijdrage van de ander op waarde te schatten, voor vele anderen om de bijdrage van jezelf op waarde te schatten. En dankbaarheid te vinden en geloof dat hoeveelheid, impact, vergelijking allemaal niet zo relevant is, dat alles relatief is – gerelateerd aan de liefde, ook die van die A/ander voor jou.

Tot zover vanochtend. Een hele goede maandag toegewenst – en vrede, en alle goeds.

Hier vind je drie tekstgedeelten die Rikko vanochtend las.

Deel dit artikel: