Vanochtend gaat het in een vrij briljante monoloog van de rabbi tegen zijn tegenstanders, precies over die vragen. De situatie is een beetje anders dan de mijne. Hij staat lijnrecht tegenover de religieuze leiders van die dagen. En wat hij doet, hij zoekt dan nog naar common ground. Dit staat er:

In die tijd raapten de Joden stenen op om Jezus te stenigen. Maar Jezus zei hun: ‘Ik heb voor uw ogen veel goede werken verricht, die uit de Vader voortkomen; om welk van die werken wilt gij Mij stenigen?
Dat is mooi, toch? Ik zie dat jullie kwaad zijn, ik heb vooral mensen staan te genezen, opnieuw binnen te brengen in de gemeenschap, om welke van die acties wil je me precies kapotmaken? 
De Joden gaven Hem ten antwoord: ‘Niet om een goed werk stenigen wij U, maar om een godslastering: dat Gij, een mens, Uzelf tot God maakt.’ 
Dat is een serieuze beschuldiging in die tijd en Jezus heeft niet heel veel moeite gedaan om te voorkomen dat men hem daarvan kon beschuldigen. Het is een heikel punt ook in de godsdienstige twisten, het is zelfs een geloofstest voor sommigen: je moet geloven dat Jezus de Zoon van God is om erbij te horen. Dan veegt Jezus daar de vloer mee aan, als hij zegt:
Jezus antwoord­de hun: ‘Staat er niet in uw Thora geschreven: Ik heb gezegd: gij zijt goden? Zij heeft hen tot wie het woord Gods gericht werd, goden genoemd, en de Schrift heeft bindende kracht. Maar waarom dan beschuldigt ge Mij, die door de Vader geheiligd en in de wereld gezonden werd, van godslastering als Ik Mijzelf Gods Zoon noem?

Geen water bij de wijn, integendeel. Je vindt dat ik zeg dat ik heel wat ben? Nou, ik denk dat jullie óók heel wat zijn. Kijk maar in je teksten; allemaal kinderen van God, nou jij weer. En dan gaat hij van theologie naar praktijk. Want wat je zegt te geloven en of je nou vindt dat iemand zich Zoon van God mag noemen of niet, het gaat er allemaal niet om. Wat zouden ze moeten zien?

Als Ik de werken van mijn Vader niet doe, behoeft gij Mij niet te geloven, maar zo Ik ze wel doe, gelooft dan die werken, als ge Mij niet wilt geloven. Dan zult gij inzien en erkennen, dat de Vader in Mij is en Ik in de Vader ben.’ 

Kort samengevat: Geloof me dan niet, prima. Laat maar. Maar, please, geloof dan tenminste wat ik doe. Zie dan, dat wat er gebeurt góed is. Laten we daarin in elk geval naast elkaar staan. Kijk dan weg van wie ik ben, kijk naar de genezen mensen, degenen die weer erbij horen, die zich bevrijd weten uit de vicieuze cirkel van schuld en zelfdestructief gedrag. Kijk dan, en vier dat met me mee. Ik hoef geen 'Ja' en 'Amen' op kerk, geloof of belijdenis, dat is niet de kern: laten we elkaar de hand geven als het gaat om doen van het goede voor hen die dit het hardste nodig hebben.

Jezus krijgt de kritiek te denken heel wat te zijn en hij relativeert niet de eigendunk, maar geeft de ander, in al zijn frustratie, tenminste zo veel eer. Denk ik dat ík heel wat ben? Ik denk dat jíj óók heel wat bent. Laten we samen kijken naar wat er voor goeds gedaan kan en moet worden.

Zondag begint de nieuwe crowdfunding, die precies hierover gaat. Samen op pad gaan om te doen wat er maatschappelijk, spiritueel en artistiek urgent is. Ik kan dat niet alleen. Ik wil dat ook niet alleen. Los van waar we allemaal precies in zeggen te geloven, laten we elkaar de hand geven in het het geloof in de noodzaak van het doen van het goede. Kost wat, hebben we ook wat.

Tot zover vanochtend. Een hele goede vrijdag gewenst, en vrede, en alle goeds.

Hier vind je drie tekstgedeelten die Rikko vanochtend las.