De afgelopen tien tot twaalf jaar hebben we in de PopUpKerk wekelijks versgebakken broden gebroken, we zochten elke keer naar de juiste woorden om die handeling te begeleiden maar elke keer blijkt weer dat de handeling zelf al boekdelen spreekt. Het heeft niet zoveel nodig. Niet gemakkelijk om dat los te laten als gereformeerde jongen – al die uitleg – maar het werkt wel op die manier. Het breken van het brood bouwde verbinding en gemeenschap, het werd een herkenningssymbool en als ik dan aanschoof bij mensen thuis, of ze nou iets met religie hadden of niet, werd er ook zomaar weer brood gebroken en getoost met de wijn. Deed dat af aan de heiligheid? Zeker. De rituele lading eromheen was veel lichter en daar verlies je onherroepelijk iets mee, dat kan niet anders. Aan de andere kant was er winst. Herkenning, begrip, verbinding, inclusiviteit en aardsheid. Zomaar wat onderdelen. Ik moet er vandaag aan denken als ik lees hoe twee ontgoochelde leerlingen na de dood van Jezus op weg zijn naar hun thuisdorp in de buurt van Jeruzalem en de rabbi opeens naast hen komt lopen. Ze herkennen hem niet natuurlijk, want hoe zou je dat kunnen? Hij legt hen uit dat sterven altijd bij de Messias verwachting hoorde als je de profeten goed las en ze nodigden bij aankomst bij hun huis hem aan tafel.

Terwijl Hij met hen aanlag nam Hij het brood, sprak de zegen uit, brak het en reikte het hun toe. Nu gingen hun ogen open en zij herkenden Hem, maar Hij verdween uit hun gezicht.

Herkenning van het broodgebaar. Ik zou er een lief ding voor over hebben als er in de kerken weer maaltijden zouden worden gehouden – de aankomende keren dat er weer voor het eerst kerkvieringen belegd worden zal het toch niet met heel veel mensen zijn. Dan kan iedereen toch ook eten meenemen? Grote tafel in het midden en voordat je ook maar iets anders doet, eerst brood breken en delen. Voor de herkenning, dan wat eten, doe iets met preek en gebed of zingen aan tafel en sluit af met een toost waarna je naar huis kunt. Koffie hoeft dan niet na de dienst, maar kan gewoon in kannen op tafel staan. Misschien is dit voor niet-kerkgangers een beetje suf want wat moet je ermee? Nou, ja, je kunt natuurlijk op zondagochtend dit ook met de buren of met vrienden doen. Op zoek naar de herkenning. Misschien vind je het niet heilig genoeg – aan de andere kant, het is maar een verwijzing naar de verhalen en ik kan je verzekeren dat zo’n fysieke verwijzing als brood breken en delen zomaar iets kan betekenen.

Een pleidooi voor meer brood breken vanochtend op hoop van zegen. Een hele goede woensdagochtend gewenst vandaag, en vrede en alle goeds.

Hier vind je drie tekstgedeelten die Rikko vanochtend las.