Het verhaal dat Robert (32) zaterdagavond vertelt in De Verandering is in eerste instantie weinig opbeurend. Het is het relaas van een jongen die alles doet om aandacht, liefde en erkenning te krijgen.

Seksueel misbruik

Als op een avond de politie voor de deur staat, Robert is dan 6, horen zijn ouders dat hij slachtoffer is van seksueel misbruik. De dader, een jongen van 15, heeft tijdens een verhoor ook zijn naam genoemd. “Op dat moment vielen voor mijn ouders alle puzzelstukjes op hun plek. Ik had namelijk al maanden last van nachtmerries, plaste weer in bed en schreeuwde ’s nachts dat het huis in brand stond.”

Van school gestuurd

Het grote verdriet dat het bericht van de politie bij zijn ouders veroorzaakt, bezorgt Robert een enorm schuldgevoel. “Er werd bij ons thuis niet veel gepraat, en al helemaal niet over gevoelens. Dat maakte het extra zwaar.”
Het misbruik en het niet kunnen praten over gevoelens, leidt ertoe dat Robert in de jaren erna voortdurend op zoek is naar zijn identiteit. Hij vraagt zich af of hij wel goed genoeg is en schaamt zich voor wie hij is. “Die onzekerheid uitte zich in vechtpartijen op school. Ik ging andere kinderen pesten, spijbelde veel en verloor me later in uitbundige relaties. Ik sloopte dingen en werd van school gestuurd.”

Ernstig ziek

Als zijn moeder een aantal jaar later ernstig ziek wordt, maar tegen alle verwachting in toch geneest, is dat voor Roberts ouders een keerpunt. Ze besluiten naar de kerk te gaan en Robert moet elke veertien dagen mee. “Ik had er niets mee. Op zaterdagavond waren mijn broer en ik tot vier uur ’s ochtends dronken, een paar uur later zaten we in de kerk. Tegelijkertijd was er wel iets wat mij triggerde. Als mijn moeder genezen was, moest er toch een God zijn, dacht ik.”

Vechtpartijen

Robert besluit het leger in te gaan. “Als ik dan in het weekend thuiskwam, keken mensen tegen mij op. Dat gaf mij status en dat had ik nodig.” Maar terwijl hij met vrienden van zijn peloton meedoet aan vechtpartijen, naar houseparty’s gaat en prostituees bezoekt, knaagt er iets aan hem. “Ik weet nog goed dat ik op mijn kamer tussen al die jongens het boek Wie is Jezus? lag te lezen. Het leverde veel tweestrijd op. Ik was er steeds meer van overtuigd dat er meer moest zijn; het leven dat ik op dat moment leefde, wilde ik diep vanbinnen niet.”
Maar als Robert besluit uit het leger te stappen, valt zijn hele identiteit die hij met status had opgebouwd, in duigen. “Ik was kapot, en opnieuw wanhopig op zoek naar wie ik was.”

Voetballen met kinderen

In die tijd krijgt Robert via vrienden van zijn ouders het aanbod mee te gaan met een diaconale reis naar Albanië. Twee weken op reis zijn met een groep christenen blijkt een bijzondere ervaring voor hem. Wat echt indruk maakt, is dat hij iets kan betekenen voor anderen. “Ik kon voetballen met kinderen op straat, mensen eten en kleding geven. Dat gaf veel voldoening, zoiets had ik nog nooit ervaren.”

In de tijd die volgt, gaat Robert op zoek naar God. Hij koopt christelijke cd’s en boeken en wil weten wie Jezus is. Ook stelt hij zichzelf voor de keuze: terug naar defensie of naar een Bijbelschool?

Huilen als een baby

Robert kiest opnieuw voor defensie en meldt zich bij de commando’s. Maar de dag nadat hij is aangenomen, zit hij op zijn kamer te huilen. “Ik begreep niet waarom ik deze keuze had gemaakt en heb het uitgeroepen naar God: ‘Wat moet ik doen?’”

Robert raapt al zijn moed bij elkaar en kiest uiteindelijk alsnog voor de Bijbelschool. Daar hoort hij dat er Iemand is die van hem houdt, die hem goed genoeg vindt en hem zelfs als Zijn kind ziet. “Ik heb zitten huilen als een baby. Eindelijk wist ik dat ik mezelf niet hoefde te bewijzen. Bij God mocht ik zijn wie ik ben. Er viel een last van me af.”

Vergeven

Robert wil schoon schip maken en stelt een lijst samen met namen van mensen die hij pijn heeft gedaan. Hij vraagt hun om vergeving. Zelf wil hij graag de jongen die hem heeft misbruikt vergeven. Hij legt contact en mag langskomen. “Onderweg heb ik gebeden: ‘O God, help mij, want dit kan ik niet.’ Toen ik aanbelde, brak het zweet me uit. De deur ging open en ineens schudde ik de hand van de persoon die zo’n impact op mijn leven had gehad. Ik zei tegen hem: ‘Het was niet goed wat je mij en al die andere mensen hebt aangedaan, maar ik wil zeggen dat ik je vanuit mijn geloof wil vergeven.’

Ander mens

Als Robert naar buiten loopt, is hij een ander mens. “Het was zo bevrijdend! Ik was dankbaar dat ik hem nu recht in de ogen kon kijken, zonder woede of pijn. Hij zou niet langer mijn leven, gedachten en gevoelens beïnvloeden; wat een vreugde stroomde er door mijn lichaam heen!”