Theoloog en schrijver Corien Oranje over de tijd tussen Pasen en Pinksteren
Essay
Leestijd: 7 minDoor Corien Oranje
We leven in de periode na Pasen. De eerste stralen van de opkomende zon werpen een nieuw licht op de werkelijkheid. In de onverbiddelijke muur van de dood is een bres geslagen. Theoloog en schrijver Corien Oranje over de tijd tussen Pasen en Pinksteren: ‘Valt er nog wel iets te vieren?’
Onder Parijs loopt een stelsel van oude gangen. Elke nacht zijn er avonturiers die via een putdeksel naar beneden afdalen en zich met behulp van zaklampen een weg zoeken door het labyrint. Heel gevaarlijk en streng verboden. Als je zaklamp uitvalt, als je klem komt te zitten, als je je been breekt, als je de weg kwijtraakt, ben je reddeloos verloren.
Onder de grond hoor je niets en zie je niets. Je hebt geen idee wat er in de stad boven je gebeurt, of het warm is of koud, of het dag is of nacht.
Pasen is alsof je vanuit een pikdonker labyrint door een putdeksel omhoog komt, en ineens midden in het stralende zonlicht staat. Midden in de warmte, midden in de ruimte, midden in het leven. Je knippert met je ogen tegen het felle licht. De bomen zijn nog nooit zo groen geweest. Het lijkt wel of je ineens beter ruikt, of je helderder ziet, of alles beter smaakt.
Want nu de Heer is opgestaan, nu vangt het nieuwe leven aan…
