Hoe is het om te bevallen in coronatijd? Wat zijn de maatregelen in het ziekenhuis, wie mag er op kraamvisite komen? Voor zwangere vrouwen en newborn moeders is dit een onzekere periode. Merel Starreveld, die afgelopen maart zelf beviel van een dochtertje, biedt hen een platform via Instagram om elkaar te ontmoeten en ervaringen te delen.
Maart 2020, Nederland gaat in lockdown om verspreiding van het coronavirus tegen te gaan. Op 10 maart weet de hoogzwangere Merel (24) dat ze twee weken later wordt ingeleid. Maar hoe zal de bevalling gaan? Wat mag er allemaal wel of niet? Google biedt geen uitkomst, want niemand weet iets - zelfs artsen niet. “Op een gegeven moment wisten we niet of mijn man wel bij de bevalling zou mogen zijn”, vertelt Merel. “Ik checkte alle mogelijke websites of er nog nieuws was, ik hield het ziekenhuis in de gaten over hun maatregelen. Maar niemand had antwoorden.”
Een onzekere, nare periode voor Merel. “Ik voelde me verloren en alleen. Ik had geen grip op de situatie en wist niet wat er zou komen. Terwijl het überhaupt al spannend is om te moeten bevallen.” Merel gaat in quarantaine en komt de deur niet meer uit.
Kraamtijd zonder bezoek
Uiteindelijk mag Merels man er toch bij zijn als ze moet bevallen. “Ik heb een fijne bevalling gehad, op de kraamafdeling was niet veel van corona te merken. Toen we de volgende ochtend naar huis mochten, zijn mijn ouders voor het raam wezen kijken, en twee dagen later mijn schoonouders. De eerste vier weken is er niemand binnen geweest, behalve de kraamverzorgster. Daar ben ik heel verdrietig over geweest. Vooral dat ik mijn moeder geen knuffel kon geven. Mijn schoonvader heeft Hanne pas met drie maanden voor het eerst vast kunnen houden. Die dingen zijn naar, en kun je niet overdoen.”
Toen de kraamverzorgster wegging, besefte ik: nu zijn we echt alleen
“Mijn man werkt in het onderwijs, dus was de eerste zeven weken thuis. Ergens was het fijn dat we met z’n drietjes waren. Je hoeft niet na te denken over kraamvisite en bent echt op elkaar aangewezen. Maar toen de kraamverzorgster wegging, besefte ik: we zijn nu echt alleen. Als het niet goed gaat, kunnen we niemand bellen om te komen. Dat was wel een heel eng moment. Ik weet niet hoe het is om te bevallen als er geen lockdown is, maar ik kan me voorstellen dat het fijn is om een extra paar handen te hebben om bijvoorbeeld het huis schoon te maken. Ik was moe en wilde slapen, maar dat kon vaak gewoon niet.”
Niet alleen
Gelukkig staat er een groep mensen om Merel en haar gezin heen, vooral uit de kerk. “Er hebben mensen voor ons gekookt, ze kwamen in de tuin voor het raam kijken - daar maakten we dan een soort raamvisite van. Dan zetten we beschuit met muisjes op de tafel buiten, en belden we voor het raam. Je weet dat je niet alleen bent. Maar je voelt je wel alleen.
In de tijd vóór de bevalling voelde God best ver weg. Na mijn bevalling heb ik Zijn aanwezigheid steeds meer ervaren. Terwijl ik constant aan het zorgen was voor mijn dochter, voelde ik dat God voor mij zorgde. Ik ben Zíjn dochter. Dat kwam met name door muziek die ik luisterde als ik ging wandelen. Het nummer ‘Perfect Peace’ van Laura Story bemoedigde me. Aan de zin ‘Though I may not calm the storms around you, you can hide in Me’ kon ik me vasthouden.”
Instagramaccount
Als Merel in oktober de persconferentie kijkt waarin Nederland weer in gedeeltelijke lockdown gaat, raakt dat haar. “Het bracht me terug naar mijn eigen situatie in maart. We hebben nog steeds geen antwoorden, maar wel een hele groep mama’s die hier al doorheen is gegaan.”
Het brengt haar op het idee om een Instagramaccount te starten om onzekere vrouwen die nu zwanger zijn te helpen. “Mijn eerste intentie was om een platform te creëren vóór de vrouwen die nu zwanger zijn of net zijn bevallen, dóór de vrouwen die het hebben meegemaakt. Maar ik merk dat er veel behoefte is om er onderling over te praten, om ervaringen te delen. Dus het is vooral ontmoeting en ervaring van moeders die bevallen zijn in deze tijd. Daar is behoefte aan, want het account heeft in twee weken tijd al 600 volgers.”
Een moeder reageerde: pas nu ik erbij stilsta, merk ik wat het met me heeft gedaan
Merel merkt dat veel vrouwen hun verdriet willen delen. “Ik kreeg destijds veel reacties van ‘wat fijn dat je zoveel tijd voor elkaar had, fijn dat je man thuis was.’ Dat zijn natuurlijk voordelen aan de lockdown, maar het was ook een heel angstige tijd. Ook bij andere vrouwen zijn er veel verdrietige dingen gebeurd. Zo is een vrouw die nogal nasaal klonk door de bevalling, als covidpatiënt behandeld. Iedereen in het ziekenhuis deed alsof ze corona had, terwijl ze niet eens verkouden was. Volgens mij mocht ze haar baby pas na een paar uur zien. Ook hadden vrouwen geen medische checks, ikzelf heb ook maar één keer de verloskundige gezien - de nacontrole was telefonisch.
Veel vrouwen hadden zoiets van: we moeten door, voor ons kind. Maar nu komt het besef dat het niet niks is. Een moeder reageerde: ‘Nu ik er zo bij stilsta, merk ik pas wat het met me gedaan heeft.’ Die gevoelens mogen er zijn. Het verdriet is legitiem, je mág verdrietig zijn.”
Hoop en herkenning
Het Instagramaccount heet ‘@postpartumlockdown’, wat voor ‘lockdown na de bevalling’ staat. Op het account deelt Merel ervaringsverhalen van andere moeders, maar ook veel situaties uit haar eigen leven. “Laatst hield mijn moeder mijn dochter vast. Ik zag dat Hanne haar herkende, die twee hebben een band. Ik was bang dat die band er niet zou zijn. Dit is dan weer een verhaal van hoop, de geruststelling dat het wel goedkomt.” Ook biedt ze inspiratie en creatieve oplossingen. “Onze newborn shoot ging niet door, dus we zochten naar manieren waarop het wél zou kunnen. Uiteindelijk hebben we een shoot voor het raam gedaan.”
Zwangere vrouwen ‘geruststellen’ kan niet, maar we vertellen: je bent niet alleen
Het account is niet zozeer om moeders ‘gerust te stellen’. “Dat kan eigenlijk niet. Misschien is de geruststelling: je bent niet alleen. Ik wil graag meegeven dat vrouwen naar zichzelf en hun behoeftes moeten luisteren. In de kraamweek ligt de focus op je baby. Als de kraamverzorgster weg is, is het fijn dat er iemand naar jou omkijkt. Dat mensen voor je koken bijvoorbeeld, of boodschappen doen. Mijn ouders hebben een ontbijtje laten bezorgen. Dat is heel leuk, dan heb je echt tijd met elkaar. Als moeder mag je ook aan jezelf denken.”
God laten zien
“Ik weet niet of dit platform een specifieke opdracht voor mij is. Maar ik geloof wel dat de Heilige Geest in mij is, dat God er is, bij alles wat ik doe. Ik probeer het account voor iedereen te houden, dus ook niet-christenen. In de gesprekken die ik met vrouwen heb, is God erbij. Ik kan een luisterend oor bieden, dat is wel een manier waarop ik God kan laten zien.”
