Eerder onderzoek wees uit dat in coronatijd het drugsgebruik onder jongeren flink is gestegen. Er was niks te doen en velen wilden vluchten uit de saaie werkelijkheid. Dan is een pilletje snel genomen en een lijntje snel gesnoven: eenvoudig verkrijgbaar, niet duur en je bent echt even van de wereld. Dat het gebruik op festivals zo enorm is toegenomen schijnt ook te maken te hebben met geld: een pil is inmiddels een stuk goedkoper dan alcohol – en je doet er een stuk langer mee.

Dat harddrugsgebruik schadelijk kan zijn, hoef ik vast niet uit te leggen. Googel maar effe. Je kunt er dood aan gaan, ziek van worden of psychisch in de war van raken. In de Tweede Kamer is inmiddels ook een meerderheid die het gebruik van harddrugs op festivals aan banden wil leggen. Maar ja, hoe doe je dat? Ga je iedereen fouilleren? En ga je dan ook serieus straffen? In de praktijk wordt er wel wat gecontroleerd, maar het is allesbehalve waterdicht. Het krijgt van de politie lang niet overal prioriteit.

En dan heb ik de keiharde criminaliteit waarmee het drugsgebruik verknoopt is nog helemaal niet genoemd. Er is kortom geen enkele reden om relativerend over harddrugs te doen. Het kost op allerlei manieren levens.

Wat ik niet begrijp, is de relativerende toon waarop er vaak over wordt gesproken. “Alcohol is erger”, klinkt het dan – en het debat verstomt door dit kul-argument. Als we vandaag de dag zouden moeten besluiten of we alcohol zouden invoeren, zouden we toch ook nee zeggen? Eén cijfer: aan alcohol overlijden jaarlijks een kleine 2500 mensen in ons land. Dat zou juist een reden moeten zijn om het met drugs niet dezelfde kant op te laten gaan.

De normalisering van drugsgebruik (na softdrugs is dat nu ook gaande met harddrugs) moet een halt worden toegeroepen. Hoe zei de koning het ook alweer? “Niet normaal maken wat niet normaal is.” Nu kan het misschien nog. Als we de boel nog langer op z’n beloop laten niet meer.