Rode draad in de voorbeelden is dat de kerk meer met het maatschappelijke leven te maken zou moeten hebben. Lees bijvoorbeeld ook de brief die BEAM’ers schreven, samen met hun hoofdredacteur, oud-Visie-baas Maarten Vermeulen. 

Ikzelf worstel ermee. Wat mij betreft, gaat het in de kerk in de eerste plaats over de vraag wie God is, wie Jezus is, wie wij mensen zijn, en hoe wij en God ons tot elkaar verhouden. Het eerste gebod is niet voor niets: “Heb God lief met heel je hart, ziel en verstand.”

Tegelijkertijd wil ik ook graag dat het gewone dagelijkse leven aan de orde komt. Als je dan een relatie met God hebt, wat betekent dat dan voor het leven van alledag? Te lang zijn die werelden van elkaar losgekoppeld, waardoor het beeld kon ontstaan dat christenen op zondag heel andere mensen waren dan doordeweeks. Het lijkt me winst dat die tijd op de meeste plaatsen voorbij lijkt.

Toch mag de mate waarin er in de kerk over maatschappelijke kwesties gesproken wordt beperkt blijven. Het lijkt me goed om over Bijbelse noties te preken als opkomen voor kwetsbare mensen, gastvrijheid bieden aan vluchtelingen, of zorg voor de schepping.

 Maar daar komen we wat mij betreft wel aan een grens. Zodra de dominee – waarvan ik hoop dat hij of zij pogingen doet om uit te leggen wat God in de Bijbel kan bedoelen – heel concreet gaat invullen hoeveel vluchtelingen we moeten opvangen of hoeveel graden de aarde nog mag opwarmen, word ik kriebelig.

In de Bijbel gaat het niet concreet over kernwapens, over kernenergie, over de opwarming van de aarde of over de omvang van vluchtelingenstromen vandaag de dag. 

En dus past bescheidenheid om in de kerk(dienst) over maatschappelijke thema’s al te expliciete uitspraken te doen. Dat doe je maar bij je politieke partij.

• 'Asielzoekers: grenzen open of stop de instroom?'